***Twinkeling ***

Koud.

Ice Age 2010

Zo voelt het een beetje...  Echt geen zin om mijn warme bed uit te stappen. Ook de jongens hebben al ontdekt dat het heerlijk warm is in mama's bed. Dus iedere ochtend héél vroeg hoor ik zachtjes kindervoetjes naast mijn bed, gevolgd door koude kkkkkindervoetjes tegen mijn lekker warme benen....
Het is wel gezellig wakker worden, zo samen... dat dan weer wel...

Daarna duiken we lekker met zijn drietjes onder de douche, ik dacht dat vrouwen altijd lang werk hadden onder de douche, maar die 2 mannen van mij kunnen er ook wat van zeg. Douchecreme hier, zeep daar, schampoo, tanden poetsen, tenen wassen...  (volgens mij zijn ze dan allang al schoon, maar bedenken ze gewoon iets om maar langer onder die warme stralen te kunnen blijven staan)

Vanmorgen gingen we allemaal tegelijk de deur uit. De jongens naar school, Oudste had een kunstproject, die ging fotograferen, en Jongste kreeg een workshop schilderen. Ik ben benieuwd naar de eindresultaten. Het klonk erg leuk. (dat hadden wij nou nooit vroeger op school...) Zelf moest ik naar de andere kant van mijn dorp lekker naar de kapper. Gelukkig had ze de deur al los, want het was zo vreselijk koud buiten (-5 is het hier momenteel)  dus kon ik bij haar aan de warme koffie even bijkomen en kletsen...  Het was weer eens erg gezellig.
Daarna lekker even boodschappen doen, en nu bij de warme kachel, aan de hete koffie en de hete (nou ja net opgewarmde) saucijzenbroodjes... om bij te komen zeg maar.....

Dinsdag alweer... de dagen en weken vliegen onder mijn handen door. Het is weer hollen of nog harder hollen in huize belle, maar dat is niet anders. Ik vind de kou een stuk minder erg dan die nare sneeuw. Ik hoop echt dat het nu alleen nog maar erg koud blijft en dat er niet nog meer sneeuw komt.

 

Puur

Adembenemend

Vol bewondering

kijk ik
huiver ik

blijf ik kijken
blijf ik huiveren

Adembenemend mooi

Vrijdag

De zaadjes zijn weer geplant... En de rupsen tieren welig...

Het is gelukkig petweer buiten,
dus ik zit languit op de bank onder een dekentje,
te genieten van wat de rupsen aanrichten

Een Mega-Vlinderfokkerij in aanbouw...
De funderingen worden vandaag gestort...

mmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm
Fijne Kusjesdag!

Lek

En nu is mijn voorband alwéér lek... :-((

Er zijn al 4 mannen mee bezig geweest,
Ik denk dat het tijd wordt dat ik er zelf mee aan de gang ga.

En een beetje snel ook, want vanmiddag heb ik die fiets nodig..

Fijne dag!

Liefffffffffffff

Toen ik vanmorgen om half 11 de woonkamer binnenstrompelde, stonden er 2 jongens met een enorme grijnssss in de keuken.

'Goedemorgen lieve mama, wij zijn een ontbijtje op bed voor je aan het maken' 
De schatten!!!

En wat voor een ontbijt.....   Een glas fruitsap, een kop koffie, een glas cola mét een rietje, een plak ontbijtkoek mét boter, 2 ham/kaas tosti's én een waxinelichtje......  **smelt**

Wat een schatjes zijn het ook...   Jongste zei dat ze vonden dat ik een ontbijt verdiende.
Er waren weer zoveel dingen gebeurd.   Mama belle had dinsdag een salto mortale gemaakt mét fiets... was daar niet helemaal helemaal niet ongeschonden uitgekomen...  (ik maakte nog een sliding met mijn handen over het asfalt ahem)  En eenmaal thuis bleken mijn benen behoorlijk bont, blauw en bloederig te zijn... o en mijn hand ook.... zucht)  Echt waar...4 weken veel sneeuw, en er gebeurt niks.. 2 dagen is de sneeuw weg... en maak ik me daar een schuiver op de fiets...
Toen Meester 's middags de schade bekeek, zat hij ook hoofdschuddend....
meisje... meisje..
niet handig.....

Woensdag voelde ik spieren op plekken waarvan ik niet eens wist dat er spieren zaten zeg maar... werkelijk élke spier in mijn lijf protesteerde, inclusief mijn lachspieren....
We gingen met de jongens lekker naar McDonald's  en dan niet in de grote stad dichtbij, maar in de grote stad die dan weer dichtbij de andere grote stad lag...
Weer eens wat anders  lol.   
De rit er naar toe was al hilarisch... waarin mijn Jongste het over de term 'Eerbied' had....  en waarin mijn Oudste vond dat Oma geen meisje was , maar 'een rijpe oudere vrouw'  Al proestend van het lachen bereikten we het restaurant....

Donderdag ging Meester weer naar huis, en ik kon nog steeds moeilijk uit de voeten/benen..
Vrijdag ging om 5 over half 9 de telefoon, de juf van Jongste, Jongste was aan het overgeven, of ze hem naar huis mocht sturen. Maar natuurlijk mag dat,... 5 minuten later was hij alweer thuis.. helemaal bleek en sneu enzo....  aggossie....  de Noord-Hollandse-Buikgriep...  overgeven en diarree.  (daar hebben wij overigens een ander woord voor, maar dat gebruik ik hier maar niet lol)
De rest van de dag lag hij op de bank, keek tv, sliep een beetje...  Oudste maakte tussen de middag broodjes voor ons.... Ik maakte smiddag's kippensoep voor ons allemaal...

De kippensoep bleef erin bij Jongste... helaas niet bij Oudste, die begon toen ineens met overgeven... Een soort doorgeef-buikgriep dus...  Die nacht had ik 2 jongens bij me in bed... Wel zo veilig natuurlijk, lekker bij mama in het grote warme bed.. 
Zaterdagochtend was Oudste weer hersteld, en zaterdagmiddag dreigde mama het volgende slachtoffer te worden, maar zoals het een mama betaamd.. heb ik een ijzeren gestel lol, Dus zwaaiden wij vrolijk het virus weer uit...   Dat was kort maar krachtig short but heavy zullen we maar zeggen.

En vanmorgen werd ik verrast met een mega-ontbijt... wat lief!! Met net zo'n mega-knoop-in-mijn-maag at en dronk ik mijn dienblad leeg (belle is geen ontbijter, maar hoe kan ik 2 van die schattige knullen nou teleurstellen, als ze zo trots en blij lachend voor me staan met een dienblad vol eten en drinken?  Dan kan ik toch geen nee zeggen? )

En net trok ik de jalouzie omhoog... en blijkt er weer 15 cm sneeuw te liggen....
Ik had net gistermiddag met veel pijn en moeite (protesterende spieren enzo) die slee weer op het zoldertje gezet..... had ik beter niet kunnen doen dus... Nou ja, hij is er alweer vanaf en de jongens zijn er lekker mee buiten aan het spelen...

Fijne zondag!

Vijftienhonderd +3

Wat een hectische week, het was rommelig druk, veel afspraken buiten de deur, even hier en even daar. En woensdag vertelde Meester me dat hij donderdag nog even langs zou komen.

O heerlijk, ik had het even nodig, er was zoveel weer gaande dat even een avond 'zijn meisje' zijn, als een oase van rust klonk.

Het zat donderdag ook de hele tijd in mijn achterhoofd. Meester komt vanavond, oh heerlijk. En ik rende van afspraak naar afspraak, ruimde tussendoor de woonkamer een beetje op, de telefoon stond roodgloeiend die dag, er kwam bezoek, ik rende weer naar een afspraak..
En terwijl ik net weer thuiskwam belde Meester dat hij zo bij me zou zijn.....  ( en dan inwendig even denken, 'nu al... ik had je pas over een uur verwacht' lol)   Maar ook wel leuk dat hij zo vroeg was, er was nog niemand thuis verder, dus ik kon iig in Nadu op hem wachten in de keuken, niet naakt, niet geketend, maar wel op mijn knieën, heel rustig en kalm...

Even rust, voor de mannen weer thuiskwamen. Die wisten niet dat Meester zou komen, dus dat was een enorme verrassing voor ze. We dronken koffie, er kwam nog bezoek, de kids keken tv, Meester zat te werken...

En toen de kinderen eindelijk op bed lagen, en ik nog snel gedouched had, kon ik heerlijk, naakt aan zijn voeten op mijn kussen zitten... RUST.....

Al snel mocht ik over zijn knieën gaan liggen. We hadden ons eigen nieuwjaarsvuurwerk nog niet gehad. Soms zijn andere dingen belangrijker... maar nu was het tijd.
Ik nestelde me lekker, het voelt zo klein en zo waardevol om zo te liggen..

Nou had Meester me afgelopen week al verteld dat hij het wel leuk zou vinden als we gingen tellen. Hij vroeg zich af wat leuker was, vanaf 1 beginnen te tellen, of terug te tellen vanaf 1500....
Ik dacht dat het een mindfuck was, dus ik deed net of mijn neus bloedde...

Meester begon rustig aan, 100 op de ene bil en dan 100 op de andere bil.. En elke keer als hij weer bij de eerste bil begon, werden de slagen harder en harder en harder... Mijn billen gloeiden, ik voelde me heerlijk meezweven op de pijn, ik voelde zijn grijns, hoe hij genoot van al die slagen, die maar harder en harder gingen...
Bij 1400 hielden we even een pauze... half zwevend lag ik op de bank, we keken samen tv, en praten zachtjes over het programma.  Maar tussen de oren dacht ik van alles....

Inmiddels had ik al bedacht dat die 1500 van van de week, geen mindplay was geweest...
En als we nu al op 1400 zaten... het was niet af. Dus tijdens de aftiteling vroeg ik Meester of hij alsjeblieft de 1500 vol wilde maken.  Daar hoefde Meester niet lang over na te denken, ik mocht weer plaats nemen over zijn knieën.

De laatste 100 slagen zouden harder zijn dan de vorige 1400, dat had ik zelf al bedacht.
De 50 op mijn linkerbil, echt ontspannen lag ik er niet meer bij, mijn billen gloeiden en elke slag trok door mijn hele lijf, toen de laatste serie op mijn rechterbil... De eerste 30 waren hard, de 10 die daarop volgden werden harder en de allerlaatste 10 waren enorm hard..
Die heb ik ook heel bewust af zitten tellen, en keek ik ook echt uit naar de laatste...

Daarna was ik stil, heel klein, zoekend naar adem, gloeiende pijnlijke billen.... Ik bedankte Meester voor al die slagen, voor ons nieuwjaarsvuurwerk. 
Hij wilde graag even mijn billen goed bekijken, dus ik zat op de bank, hing over de rugleuning heen...
Meester bekeek zijn noeste arbeid, streelde zacht over de rode plekken heen, wees zachtjes de blauwe plekjes aan.
Aaide zacht over mijn billen... Ik ontspande..  en toen sloeg hij voluit op mijn linkerbil...
Zo hard, dat bij mij in één keer het licht uitging, en ik zo omviel naar lala-land...

Toen ik langzaam weer landde, mocht ik weer gaan zitten voor hem. Ik voelde al aan dat mijn rechterbil ook nog aan de beurt zou komen. En ik probeerde weer zo ontspannen te gaan zitten, wetend dat als mijn billen ontspannen zijn ik veel meer van de pijn kan genieten. Meester aaide weer zachtjes... en sloeg toen twee keer achter elkaar.. harde slagen... De pijn golfde door mijn hele lijf... mijn billen gloeiden nog een keer zo hard..

Ik bedankte weer voor de slagen, en nestelde me lekker tegen Meester aan. Er zorgvuldig voor wakend dat mijn gloeiende pijnlijke billen de bank niet zouden raken.

Er zitten twee prachtige blauwe plekken op mijn vuurrode billen. Het is nu zondag, en ik ga nog steeds heel voorzichtig zitten. En ondanks dat ik steeds erg voorzichtig ga zitten, ik elke keer nog 'auw' zeg.... Het is wel het meest gebruikte woord voor mij de afgelopen dagen.... lol

Ons nieuwjaarsvuurwerk.. één van de vele prachtige rituelen die wij ons eigen hebben gemaakt.

 

   
 

Moppersmurf

Grmbl...

Ik heb me verslapen vamorgen... Oudste stond om kwart over zeven naast mijn bed.
Mahaaaam...  kom je ook beneden? Het is zo saai, zonder jou....

Ik vond het niet zo erg dat ik me verslapen had, ik moest toch te bloedprikken, en dan moet ik nuchter zijn... En hier in het bejaardentehuis beginnen ze pas om half negen met prikken... en van half 8 af nuchter zijn, is dan minder naar dan vanaf 6 uur nuchter zijn.....

Snel douchen, schampoo op natuurlijk... *mopper*... aankleden, Jongste manen uit zijn warme bed te komen (ik heb geen zin mam.... je hebt gelijk schat, maar je hoeft ook geen zin te hebben als je er maar uitkomt....)

Kids de deur uitgewerkt, zelf op de fiets gestapt... en er meteen weer af... er lag nog steeds sneeuw..... *mopper*....
Ik heb het nu wel gehad hoor met die witte deken.... hier aan de kust dooit en vriest het door elkaar heen, die smurrie bevriest weer en ontdooit weer, het is een grote natte smerige bende, en ik kan al weken mijn huis amper uit....  *mopper* 

Ik glibber naar het eind van de straat, die straat is wel schoon... kan ik weer fietsen... helemaal omrijden, want binnendoor is alleen maar sneeuw en niet befietsbaar.  Ik ontdek een nieuw fietspad naast het bejaardentehuis... en als ik eenmaal binnen ben, ben ik de 14e klant van vanmorgen.....
Ik nestel me in een stoel, fles water erbij.... Ik tref het ... NOT.... ik heb zo'n praatzieke bejaarde bij me aan tafel zitten.... pffffff bakken vol ellende worden over me uitgestort...
En dan ben ik aan de beurt.....

2 keer misprikken later, besluit de prik-zuster er een collega bij te bellen, die moet uit een naburig dorp komen (met de auto gelukkig)  en 10 minuten later mag zij het proberen...
Uiteindelijk is het dan gelukt, en ik heb maar 1 blauwe plek! 

Ik heb mezelf maar op een mooie kraal aan mijn armband getrakteerd, ipv chocolade....
Meteen maar even boodschappen gedaan, en op naar huis... Ik heb zin in koffie....

Ik zit net met een bak koffie, en een warme gevulde koek en dan staat er iemand voor de deur.. Mijn mam, met allerlei spullen voor mij... Oh ja... ze had allemaal boodschappen voor me gedaan afgelopen weken... maar ze mocht niet autorijden van pap, ivm met slipgevaar enzo.... en nu vandaag mocht ze weer, of ik even wilde helpen uitladen...
Natuurlijk.....  weer de sneeuwlaarzen aan, jas aan... uitladen... jas uit, sneeuwlaarzen uit... Meer koffie gemaakt....  samen gemopperd op de sneeuw *mopper**mopper*

Mam uitgezwaaid, boodschappen opgeruimd, grote teen gestoten tegen de kast... *mopper*

Vanmiddag mag ik nog naar de pedicure, ook al mijn hobby..... NOT....  *mopper*

Het is vandaag gewoon *mopper*dinsdag...

Vandaag ben ik gewoon de Opper*mopper*smurf.

                                       

Sneeuw en ijs

Ze staat daar
zo trots en fier

In die enorme kou

Ik vind de foto prachtig

Maar ik blijf zelf lekker binnen bij de warme kachel.
Zo stoer ben ik nou ook weer niet
*lol*

Vrijdag

En dan zijn die mooie dagen zo maar weer om. Er was sneeuw, veel sneeuw, er was straf, harde straf, er was kou, pijn, tranen, liefde, lachen, plezier, praten, meer sneeuw, meer praten, vertellen, voelen, erg veel voelen....

Riep ik vorig jaar een keer 'hoe kan je nou voelen, zonder te denken?"    Nou zo dus......
Niet te kunnen horen, niet te kunnen zien, niet te kunnen praten, niet te kunnen bewegen.. en zo wegzinken in je gevoel, dat je niet meer na kan denken... en dan ineens val je zomaar weg... in lala-land...   

Alles is in rust-stand, je lijf, je ademhaling... zo kalm..zo rustig....

Vriendin A. vroeg me of de straf echt straf was geweest... nou reken maar. Ik had het verdiend ook, dat voorop.  Naakt in de schuur, handen boven mijn hoofd gebonden.. en daar staan wachten in de kou en het donker. In de schuur is het net zo koud als buiten... het zorgde ervoor dat ik al die slagen amper op kon vangen, de kou verdoofde niet. 
Met gloeiende billen terug naar de warme kamer, en daar bij de verwarming eerst op mogen warmen....

Sneeuw op woensdag... heel veel sneeuw op woensdag.... en dan versgevallen sneeuw op woensdagavond laat. Die verse sneeuw over Meester heen laten dwarrelen, een sneeuwbal in zijn gezicht, ik hield geen rekening met het feit dat hij me terug zou pakken, dat doe ik nooit eigenlijk. Ik weet waar ik mee bezig ben, als ik over de streep ga en straf krijg, het zij zo... risico van het vak zeg maar...

Mijn twinkelende ogen, toen Meester voor de 2e keer de sneeuw uit zijn gezicht veegde. De grijns op zijn gezicht..  die breder werd toen hij zei 'draai je maar even om, meisje' .....

Lange diepe gesprekken, heel open en eerlijk.. over hoe het allemaal begon, en wat er allemaal gebeurde, terugkijken naar een hele bijzondere reis. Maar ook over de veranderingen, niet alleen in mij, maar ook in hem, en in de mensen om ons heen. 

Als er iets is wat ik geleerd heb tijdens die reis, dan is het wel dat niets is wat het lijkt.
Dat mensen een bepaald beeld kunnen scheppen van iets, terwijl dat beeld niet klopt met de werkelijkheid.
Zelf kan ik dat natuurlijk ook, uit mijn blog lijkt het net alsof al die mooie dingen me maar aan komen waaien, en ik er helemaal niets voor hoef te doen....   
Dat is natuurlijk niet waar, het is knokken en vechten en worstelen, oude gedachten, oud zeer, nieuwe input, nieuwe ontdekkingen, nadenken.  Maar al het moois in mijn leven komt ook naar ons toe.   

Maar al die moeilijke dingen log ik eigenlijk nooit over. O.a. omdat het voornamelijk mijn echtscheiding betreft, en ik daar liever niet over wil loggen.  Maar ook omdat hier mensen meelezen die het niets aangaat, wat mijn beweegredenen zijn om dingen te doen, of te zeggen.
Ik heb geleerd dat ik me niet meer hoef te verantwoorden tegen iedereen, dat ik alleen maar verantwoording tegenover mezelf en mijn kinderen heb af te leggen.Ik hoef me niet meer te verantwoorden, ik wil best dingen uitleggen, maar dat is wat anders.
Wat een ieder ook van mij vindt, het is hun mening... niet meer en ook niet minder.
Net zoals ik over mensen een mening heb... ook niet meer en niet minder. 

De veranderingen in mij zijn groot, het verschil is vreselijk groot, positief vreselijk groot.
Stond ik een jaar geleden nog bibberend van angst in de rechtzaal, bang om mijn ex aan te kijken, tegenwoordig sta ik voor hem en slaat hij zijn ogen neer voor mij. Mensen die de veranderingen van dichtbij hebben meegemaakt, en nog meemaken, kijken ernaar en zijn er blij mee. Sommigen van hen weten hoe het zit, anderen niet.

Er zouden ineens heel veel mensen in mijn schoenen willen staan,
'jee zeg die belle heeft het allemaal zo goed voor elkaar' 
Het lijkt soms alsof anderen jaloers op mij zijn...   

Maar niemand ziet mijn strijd, de gevechten, de worstelingen, de wanhoop en de tranen soms..... Niemand ziet hoeveel moeite het kost om het allemaal zo te krijgen.
Alleen maar de mensen die heel dicht bij me staan.

Mijn schoenen zijn van mij, en soms zijn er dagen dat ik ze wel even aan iemand anders wil geven, maar ik wil ze altijd wel heel snel weer terug...  Die schoenen houden niet alleen de leuke dingen in, maar ook de moeilijke en nog moeilijkere dingen. Maar het zijn en blijven MIJN schoenen. En die zitten me als gegoten. En ze gaan steeds lekkerder zitten, omdat ik meer en meer mezelf word. 

Het is bijzonder om na zoveel jaar, je eigen leven in eigen hand te hebben. Op wat factoren na, bepaal ik wat ik wil met mijn leven. Het is immers mijn leven, en ik mag kiezen hoe ik dat wil leven. Voorlopig is dat nog lekker zoals het nu is...

Met beide benen op de grond
was hoe ik in het leven stond
alles wat ik deed ging veilig op routine
mijn hart had ik op slot gedaan
ik had geen doel om voor te gaan
ik had in mijn lijf geen spat adrenaline

En ik dacht dat ik nooit meer een vlinder voelen zou
Maar ze namen me onverwachts mee op een vlucht
hoog in  de lucht

met jou staat alles op zijn kop
nu ik mezelf niet meer verstop
jij houdt van mij zoals ik ben
en dat is heerlijk
dankzij jou vlieg ik weer
als een vlinder licht en vrij
ik verlaat mijn cocon
voel de kracht van de zon
nu is de winter voorbij

Ik leef voluit, met hart en ziel
sinds jij mijn wereld binnenviel
je maakt me blij, je maakt me vrij
laat me genieten
jij maakt mijn dromen meer dan waar
jij maakt dat ik volop ervaar
dat er geen grenzen zijn aan liefde